Verhaal: Slürrehütte

Toen we de speeldata vastlegden, klonk ‘oktober’ nog als ‘nazomer’. Maar zodra september plaatsmaakte voor oktober, voelde het eerder als ‘herfst’. Gelukkig was er vlak voor het eerste theaterweekend geen vuiltje meer aan de lucht en konden we alvast die zorgen vergeten.
Slürrehütte ging in première op een magische plek: tussen de oude kasteelmuren in het Fort van Beieren. Een intiem, dromerig decor voor een verhaal over een moeder en haar zoon die alles achterlieten: hun huis, hun spullen, haar job, zijn school, …

Een kwartier voor aanvang van de voorstelling waren onze zitbankjes nog helemaal leeg. Nieuwe zorgen staken de kop op: wat als niemand ons vindt? Tien minuten later bleek er al plaats te kort. Achter de laatste rij vormde zich een warme extra cirkel van toeschouwers rond een voorlopig leeg decor. Subliem was de verrassing toen Els en Olaf met hun zelfgebouwde caravan – de slürrehütte – het decor binnenreden, een eerste halte op weg naar het hoge noorden. Het publiek werd dertig minuten lang meegezogen in een wereld van motorhelmen, hertengeluiden, aangebrande pannenkoeken, de Noorse taal, elektriciteitsfacturen en vooral: het verlangen naar het hoge noorden.

Op het ritme van de slürrehütte maakte ook het team van Uitwijken een mooie reis, langs zes verschillende wijken. Onderweg ontmoetten we toevallige passanten (op wandel met hond of kat), buurtbewoners met elk hun eigen verhalen én de spelers. We picknickten samen in de herfstzon, bespraken subtiele veranderingen in het verhaal en sloten af met een warm hart vol heerlijke herinneringen. Onze top 3? Bert uit het Katelijnepark die tijdens de opbouw opdook met zijn zelfgebouwde slürrehütte en twee voorstellingen met ons meetrok. De leerlingen van het Sint-Lodewijkscollege uit de Zandstraat, die uit volle borst mee burlden met Olafs hertengeluiden. En het mooiste compliment van een dame uit Koolkerke: “deze voorstelling voelt als een klein cadeautje. Zo mooi.”